Afgelopen week verscheen op Netflix een driedelige documentaire over het reality programma The biggest loser. Dit programma bracht een groep mensen met ernstige obesitas op tv. De kandidaten gingen voor de opnames in een villa, ver weg uit de bewoonde wereld, met elkaar en een team van deskundige. Dagelijks werden de maaltijden verzorgd voor de kandidaten en kwam de personal trainer ze halen om te sporten. Viel je niet voldoende af, dan moest je de villa verlaten en deed je niet meer mee met het programma. Degene die het meeste afgevallen was kreeg aan het einde van het traject van 30 weken een bedrag van 250.000 dollar en de titel the biggest loser. In 2004 was de start van dit programma. Het was meteen een kijkcijferhit. Ook in Nederland kwam de versie uit de VS op tv. Vanwege het grote succes hier, kwam er een Nederlandse versie, de afvallers.
Spraakmakende tv. Vanaf het eerste seizoen was het spraakmakende tv. Dit werd ook in mijn praktijk besproken. Voor mij als ervaringsdeskundige en professional (vanaf 1997), was het vooral ongemakkelijke tv. Mensen werd tot in het extreme gepust om te sporten, 5-8 uur per dag. Moesten ze overgeven? Niet aanstellen en doorgaan, schreeuwde de trainers. Kandidaten werden gekleineerd en de begeleiding dacht dat ze daar het recht toe hadden. De arts adviseerde 1200 calorieën per dag voor vrouwen en 1500 voor mannen. De trainers dwongen de kandidaten tot slechts 800 calorieën per dag. Een crashdieet. Dwongen de kandidaten tot het gebruik van stackers. Tegen de wens van de arts in. Dit middel bevat veel caffeine is een pepmiddel, waardoor je langer kunt sporten. Ook zou dit de vetverbranding stimuleren. Dit middel is niet zonder gevaar, kans op hartklachten en hoge bloeddruk onder andere. En als je als kandidaat erg onder druk staat, zie dan maar eens 1 stacker per dag te gebruiken. De verleiding om dan meer te gebruiken ligt op de loer, zeker met zoveel geld in het vooruitzicht. Er werd een snelkookpan gecreëerd die wel een keer moest ontploffen. Dat gaf dan weer goede en explosieve tv. Alles voor de hoge kijkcijfers.
Documentaire op Netflix slaat ook aan. Na 17 seizoenen kwam er veel kritiek op de werkwijze en is de show van de tv gehaald in 2016. Netflix heeft nu een documentaire hierover gemaakt en ook deze documentaire is al een kijkcijferhit. Iedereen is toch benieuwd hoe het er achter de schermen aan toe ging. En of de kandidaten afgevallen zijn. New York Times heeft contact gezocht met 16 kandidaten van een seizoen. 14 kandidaten wilde meewerken aan hun onderzoek.
De resultaten
- 13 kandidaten zijn weer aangekomen (van de 14 dus) na de show.
- 4 kandidaten zijn nu zwaarder dan voor hun deelname aan de show.
- De stofwisseling, zelfs jaren na deelname van de show, verlaagd.
Waar ging het in mijn opinie mis?
- De host was een comédienne. De kandidaten werden belachelijk gemaakt.
- Ze selecteerde alleen de kwetsbare mensen, die ongelukkig waren met hun leven.
- Gezondheid telde niet meer. Een obees en ongetraind persoon dwing je niet tot 1,6 km hardlopen op een strand op de eerste dag.
- Nazorg was er niet. In de docu zeggen de programmamakers dat daar geen budget voor was. Terwijl er miljoenen met het programma verdiend zijn.
- Kandidaten kregen een dicht getimmerd contract wat ze moesten tekenen. Teken je niet, dan kun je gaan. Voor iedere kandidaat stonden er 10 of meer kandidaten in de wachtrij.
- Idiote challenges zoals wie de meeste calorieën eet in 5 minuten, mag zijn familie zien.
- Mensen isoleren van hun normale omgeving, leert ze niet met alle verleidingen in hun omgeving om te gaan.
Hoe val je wel af?
- Eet een fatsoenlijk ontbijt met eiwitten.
- Schrap of minder de alcohol, de frisdrank en de vruchtensappen.
- Eet zoveel mogelijk natuurlijke producten en schrap het onbewerkte eten.
- Beweeg elke dag wat meer dan je gewend bent.
- Neem de tijd om je leefstijl te verbeteren. Het overgewicht is niet in 1 week ontstaan dus gaat er ook niet in 1 week af.
Conclusie. Afvallen is geen spelletje en kun je niet als entertainment brengen. Voor mij een respectloze manier van tv maken. ik zou hier nooit aan meewerken, hoeveel geld ze me ook zouden bieden. Maar ja ik begrijp de hele hype van reality tv totaal niet. Ook die datingsprogramma’s waar iedereen het over heeft, zijn aan mij niet besteed. Ze zijn meer gescript, dan een oprechte een zoektocht naar liefde. Het draait vooral om spraakmakend, leedvermaak en kijkcijfers.
Liefs, Bea.